Krzysztof Gąsiorowski 

Pan umarł

Umarł Pan Czesław Miłosz.
I powstał przeciąg.

Wiele lat temu skonstatowałem,
jednak nie
należę do Jego świata.

W innej, tej Przybosiowskiej, ćwiczyłem                      
dykcji. A tu przeciąg.

-Mimo woli znałem
wiele Jego wierszy na pamięć

Ale
mimo podziwu daleko bywało mi
do zachwytu. I ten przeciąg.

Nie przypuszczałem, że ta śmierć.                                                                     
tak mnie przejmie.

Wielcy poeci umierają,
las przed nami rzednie                                                                                          

W latach sześćdziesiątych, oczywiście po                                                      
pijanemu, testowałem te moje                                                                        
poetyckie towarzystwo,
recytując wiersze C. M. ,i zapytując -                                                              
a ktio „ to”, chroboczku ?

Źle wypadało. Nie żebym się chwalił,
raczej   kajam,  nie doceniałem C.M.,                                                             
mam nieczyste sumienie.                                                                                

Umarł Pan Czesław Miłosz. Powiało                                                             
Coś się skończyło.  ( Wielka Historia ?!).

Znamy to,                                                                                                       
ze starożytnych  przekazów: „ Pan umarł” –                                                
tak  kończył się Antyk.                                                                                    
Pan umarł, załkała cała Przyroda.

Pan Czesław Miłosz umarł.
Jego Epoka dotarła do krańca.                                                            
A teraz będzie spadać na nas,
całymi odłamami.                                 

I była to, o zazdrości, chyba owa śmierć          
własna, o którą modlił się Rilke, śmierć                    
co uwydatnia.

Oby nas tylko nie zjadła (  nienasycona).
Strasznie wieje.

Pan Czesław Miłosz umarł,
Obyśmy  nie zaprzestali  pozostawać z Nim
W sporze. Nie poklasku teraz wymaga
Od nas, biednych ludzi, ale powagi.

Obyśmy tylko Go nie zagłaskali,
na „To” nie zasłużył.


18 sierpnia 2004

--

Marek Wawrzkiewicz

Gdyby zmarł Miłosz

Gdyby zmarł Czesław Miłosz
Nic wielkiego by się nie stało.

Tak samo zachodziłoby słońce,
Równie mocno gryzłyby komary
W jego zapyziałej części Wileńszczyzny.

Dostojny profil Czesława Miłosza
Widniałby wśród kłębiastych obłoków,
A w Żagarach? Cóż my dzisiaj o nich wiemy!

Albo te pagórki, parowy leśne,
Mulisty Niemen i przydrożne jeziorka –
Przecież trwałyby nawet gdyby
Umarł Czesław Miłosz.

Ale – załóżmy – że Czesław Miłosz umiera.
Wtedy nikt już nie zauważy, że
Miłość to znaczy popatrzeć na siebie.

Maj, 2010 r

--

Roman Śliwonik

I TO WSZYSTKO POETO CZESŁAWIE MIŁOSZU


I to wszystko poeto Czesławie Miłoszu
i to wszystko
całe strome życie
i piękne doliny
osuwają się
osypują się zarysy wierszy
ich budowle
sklepienia Rzeźby
wydawałoby się że z diamentu
wszystko
Chroniło poety Miłosz czoło
Pionowo
jak tarcza Bez niej
osuwa się wszystko
jeszcze przez jakiś czas
nawet po śmierci
jest się na tarczy
aż z wolna
nigdzie

Jestem nad morzem
w miejscu gdzie zdruzgotała mnie
poety śmierć Był to taki dzień


że znów go przywiozłem tutaj
Plaża
jest przewiana słońcem
moje przerażenie
niemęskie Ludzkie
jest ciągle w powietrzu
jak widmo słońca To jest ten cień
strzęp ciemny
uwiązany do życia

kołaczą się we mnie
mówią z bliska To znów z oddali
Pańskie wiersze
nic nie znaczą na tej wywianej słońcem plaży
ale są
kołują we mnie
nie toną

Nikt nie wie za życia
w kim się przedłuży jego ulotność
takie nic we wszechświecie

a jednak całą wielką plażę
obarczam całym swoim cieniem
i tylko gdzieś u jej końca
przy horyzoncie

jaśnieje płat światła
wciąga mnie
jestem tam coraz częściej
i kto Poeto Czesławie Miłosz Kto
ludziom wpatrzonym czasem w przestrzeń
będzie odsłaniał Pana wiersze


Kąty Rybackie

--

Jan Stępień

Śnił mi się pan Miłosz

Śnił mi się pan Miłosz
Miał ośnieżoną twarz
i gorejące oczy

Chciał powiedzieć
swój  wiersz
Lecz zapomniał, że jest już
poza czasem i przestrzenią poezji

Odczułem  smutek Mistrza
Wiedziałem, że  ja
zbudzę się z tego snu
a on w nim pozostanie

I gdy pierwszy świt odcisnął
na mojej skroni
swój chłodny dotyk
pan Miłosz wyszeptał coś
czego do dzisiaj
zrozumieć nie potrafię