Pisarze.pl

przed domem płot, przed płotem krzak,
a właściwie dwa; znacznie oskubane z liści, bo
jesień już się rozsiadła na kanapie codzienności;


pomiędzy nimi woreczek, zwisa, pusty, w stanie
opłakanym, jakiś poszarpany, oskubany, źle traktowany,
pewnie wiatr go tu przygnał; w ogóle tu nie pasuje,
"co on tu robi?" myślę sobie, "w koszu powinien
wylądować a nie tu! w koszu jest jego miejsce!"


leży taki niezdecydowany i nie wie, który krzaczek
woli ten po lewej czy ten po prawej stronie; jeszcze
chwila a krzaczki się o niego pobiją, chociaż prawdę
mówiąc nie widać,żeby były nim zainteresowane;


wiatr zabawił sie w swata; chciał swatać tamtego z
zieleńcami,ale sztuka ta do łatwych nie należy; gdyby
był gałązką może teraz mógłby liczyć na zainteresowanie
krzaczków, ale tak? żeby komuś worek na głowę narzucić?


lepiej jak samo coś wyrasta a nie żeby było narzucane;
wiem wiatr sie uparł i nie ustąpi:"nie te krzaczki to inne," i
dalej gna coraz słabszy, lichszy, bardziej stargany woreczek;
przecież jego przyjęcie wszędzie będzie takie samo; będzie tak
latał, latał,aż się podrze zupełnie i nic z tego wszystkiego
nie będzie;

Ładnie zaobserwowane...

Pozdrawiam.