Pisarze.pl

"...Kto raz w podróż wyruszył
Już się nie zatrzyma..." ( B. Leśmian)

W starym ogrodzie czas się skrył,
Wszystko jak dawniej – pozostało,
Pod którąś gruszą tylko my,
Poznawaliśmy doskonałość.
I szelest liści nocą trwał,
Szepcząc zachętę śmielszych gestów
A cały sad dostojnie spał
I nic nie było, prócz szelestu.

***

Śpiewali ludzie czarny song,
Ktoś grudą ziemi w otchłań rzuci
I cisza była, żaden pąk
Nie zwiądł, czy choćby się zasmucił.
A ból rozrastał się i trwał
Wplątany w śpiew zaocznych chórów.
Zbyteczną była zwykła łza,
I nic nie było, oprócz bólu.

***

Laska niemrawo w ręku drży
Wyblakła zieleń już z trawników
I tylko czasem, raz czy trzy,
Zdarza się potknąć na chodniku.
Niemocą ciała każdy skręt…
Śmiechem się zaniósł jakiś dzieciuch
Za nim, ulicy każdy metr…
I nic już nie ma.

***

Oprócz śmiechu.

.

Tak jesiennie... ale prawdziwie. Nasze wspomnienia są albo dźwiękiem, albo obrazem, albo emocją.

Przypomniał mi się cytat (nawiasem mówiąc, również z Leśmiana):
Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było oprócz głosu! i wspomnieniowy wiersz Kofty, zainspirowany tym zdaniem.

Pozdrawiam serdecznie

Świetne skojarzenia. Dziękuję.

Pozdrawiam.