Pisarze.pl

Pijany psiak
Pijany miłością szary psiak,
Jak szalony bredził gadając wspak,

Zbite przyjazne czarne psisko,
Po zimnie błądziło,
Po śniegu i lodzie,
Gdzie jest ślisko,

Obaj już zdradzeni,
Bez przyjaciół ciężko się żyje,
Bez miłosną egzystencją strudzeni,
Myślą obaj kiedy ktoś ich wyszczotkuje i wymyje?
Jak rzadko marzą o kąpieli,
By wygrzać i wyleżeć się,
W ciepłej izbie i pościeli,

Mieli dom i ciepło,
Teraz nie mają nic,
Dom i miłość stracili,
A może był to na wodę pic?
Złudzenie że mięli?
Majaki że to jest ich?
Że na stałe?

Teraz wiedzą że źle trafili,
Że gdy można było nie dbali,
Nie przepraszali,
Dawali wciąż siebie lub wciąż brali,
I nic w zamian nie żądali?

Kołatania i jęki bez sensu,
To nic nie zmieni,
Lepiej szukać dalej,
Niż dawno odeszłych spraw i rzeczy wypatrywać cieni.

Teraz dwa psiaki się spotkały,
Polubiły i zaprzyjaźniły,
Za wszystkie czasy wyśmiały się i wypłakały,

Teraz im raźniej,
Choć wciąż marzną na chłodzie,
Cieplej niż w niebie,
Już nie myślą o głodzie,
I lepiej niż w piekle,
Bo mają siebie

Wiersz pochodzi z mojego bloga: blog.marcinkorbiel.pl/pijany-psiak/