Pisarze.pl

Ściany jakoś tak bliskie, a przestrzeń ku światom,
Na wieszakach ponurość wietrzy własne ciała,
W niepamięć już odeszło wyuzdane lato,
A szkielety się kłócą o zbutwiały chałat.

Przodem jędze pobiegły i płaczki wszelakie;
Konar w sobie się skulił w spazmatycznym skręcie,
I nie było w tym geście żałoby nijakiej,
Wichura się zerwała. I deszcz. I nic więcej.

Pętla czernią znaczona nic już nie kołysze,
Każdy tnie po kawałku, jak relikwie losu,
Z zabobonów, półszeptów, dalekich zasłyszeń,
Rwą nadzieje umarłą w plątaninie głosów.

Puste drzewa, samotne, wyciągają ręce
Owijają je w sznury. Wciąż grubiej, wciąż więcej.

Witam,
pomyślałam, że warto wydobyć z historii Forum kilka tekstów, które wcześniej nie były komentowane. Między innymi ten. Z mistrzowskim obrazem przestrzeni, nakreślonym kilkoma zaledwie słowami:

Ściany jakoś tak bliskie, a przestrzeń ku światom

Pozdrawiam serdecznie