Pisarze.pl

Filip Wrocławski, 2006

Rozmowa

Ewie

Miła moja, to znowu ja,

nie bój się, proszę, będę tym razem

ostrożny i delikatny. Nie rozłączaj się,

nie blokuj emisji.

Stęskniłem się za tobą,

i musiałem się włączyć, aby cię trochę

mieć, przyrzekam,

będę wcielał się jak najmniej.

Poczujesz co najwyżej zapach

lawendy, który przecież lubisz, zjawię ci

mały koszyk kwiatów na stole, nieco

przesunę fotel, aby cię lepiej widzieć,

nic więcej, jakieś lekkie muśnięcie

palcami po włosach, tylko tyle,

żadnych objęć, pocałunków, przyrzekam.

Proszę nie rozłączaj się.

--

Gladys

Gladys, jak samo imię
wskazuje — Turczynka z Bułgarii;

przysadzista, o cienkiej pęcinie
i bezgranicznym spojrzeniu —

— gdyby tak wejrzeć w te źrenice
głębiej, widziałbyś chyba Mgławicę
Andromedy;

Gladys narzucając na mnie,
jak opończę, swoje czarne przepaście,
oznajmia, łamiącym się językiem
rosyjskim:

jestem kobietą tysiąckrotnie.

Tego to chyba za wiele, nawet
jak na potomka Sobieskich.

Oto bowiem docierają do mnie
z uzmysławiającej się przepaści, wraz
z wrzawą i wrzaskiem bitewnym, jej
nieprzeliczone i tłumne orgazmy,
w łoskocie wodospadów genezyjskich.

I powiewa grozą.

Od biedy umiałem jeszcze
siebie wyobrazić jako coś w rodzaju
ośmiornicy fallicznej,
Gladys, nie uznająca miłości
zbiorowej, pragnie, abym się przeobraził
chyba w gigantycznego polipa,

w którym, pośród tysięcy okazałych
odnóży, przemykałyby całe roje
czerwonych języków...

Good bye, Gladys, mówię jej
załamującym się językiem angielskim;
mimowiednie trawestując Eliota
z Ziemi Jałowej.