Pisarze.pl

Biała Droga

W tym roku wcześniej pojawiły się sarny
i zając znalazł bezpieczny zagajnik
wody też przybyło aż pod płot drewniany

Lato – nowy znak pytania – kto wywróży
z listków koniczyny: niebo-piekło
może nawet śmierć

W starodrzewiu od świtu czas mierzą drwale
rysując na pniach wyroki – ciągle
z nadzieją na trzy grosze w kieszeni bez dna

Wychodzę rano na Białą Drogę –
może święci pańscy idą na spotkanie
wprost pod bramę leśnego chutoru

Boże który mieszkasz w drzewach
śpiewasz z ptakami i kolorami pieścisz kwiaty
oddal od nas węża o ludzkiej twarzy.



Sąsiedzi z Boru

Sołtysowa widziała ogromnego węża
chodzi więc latem w wysokich walonkach
(drzwi do lasu zastawiono szlabanem
nawet rowerom droga zakazana)

Między Niedźwiedzią Górą a Kozim Wierchem
cztery domy i chutor piąty
za wysokim płotem z kładką przy bramie
Andrzej wylicza na palcach - co gdzie i kiedy:

Sołtys Ożga był pierwszy zaraz po nim
Koczułap Teresa – potrafi wszystko
las jej nie nowina a i z ludźmi na co dzień
bo w sklepie od rana…

Rzeźbiarz Rudy wierzy w cuda
na Stanisława jak zwykle zaprasza  
zna ścieżki do źródeł które leczą
niedowiarków…

Bóg dał nam wolną wolę – mówi –
i dłuto bierze do ręki – w kawał drewna
tchnie nowe życie – jak co dzień
gdy diabeł za progiem a anioł w okno puka

Kosobudy Bór między niebem
a ziemią między orłem a wężem
w uścisku bratnim ziemi i puszczy
po horyzont w zielonej muszli.  


Gajówka Bezednie

Po wodę chodzimy do gajówki
Bezednie o poranku we mgle
tylko słońce na wierzchołkach drzew
i kukułka odlicza kolejne
naście lat…  

Umawiamy się na jutro
wcześniej niż kogut zapieje
będzie jeszcze rosa i po drodze maliny
pierwsze soczyste  
z ust do ust smakowane

Kruk pokiwa głową z wysokiego dębu:
„pewne tylko to, co w dziobie”
leśniczy jak Bóg wydaje wyroki
i wciąż wyznacza kolejne drzewa
na piłowanie

W starych pniach mieszkają dusze
i pszczoła krąży wokół dziupli
ku leśnej głuszy  płynie pieśń poranna -
ktoś zbłądził czy wybrał się z koszykiem
oj, będzie urodzaj w tym roku na grzyby!



Kosobudy Bór, czerwiec 2011 r.

Na zamku w Janowcu

Rozdajesz słowa i podniebne drogowskazy
kto jesteś pośród lip i macierzanki
wieczorem przemówiły białe skały
malowane żywym ogniem

Okrętem stanął zamek nad zielonym miastem
żagle wypełniły rytm i wołania od rzeki
rzucono słów ratunkowe liny
szukaliśmy miejsca i steru.

Bryllowanie w lipcowy przedwieczerz
i w takt ostrej muzyki wiersza  przesłanie
a chrabąszcze wciąż nad głowami
jak pociski rzucane zza bramy

Wokół toczył się księżyc
zadufany i jakby otwarty na głosów wołanie
ktoś mówił: życie to żaglowanie pod prąd  
z prądem płyną tylko śmieci

Znak bez kropki

Markowi Danielkiewiczowi

Wczesnym porankiem jadę
przez Lubartów – czysty zielony
na szybach samochodu deszczowy maj
a my ciągle wokół tematów  
jakby pisanych od nowa...

Pachną świeżym drukiem pożyczone księgi
czas pozostaje rzeźbionym kamieniem
tylko pamięć wymaga czuwania
idzie z dymem wprost do nieba

Przy końcu miasta kamienne schody
anioł prowadzi tam i z powrotem
macierzanka i lipa gorące dłonie
tak lekko było odpływać młodo.

Na gładkiej płycie odczytuję słowa
ciągle żywe dzwonią w uchu
niezmiennie pozostają otwartą raną
i znakiem bez kropki

Dylematy Kuncewiczówki


Czy literatura jest w opozycji do rzeczywistości –
pierwsze pytanie na wejście – kto da więcej?
Edward zbiega z wiaderkiem po schodach
dom musi lśnić jak panna w weselnym
orszaku – czy proza to tylko zapis
subiektywnych wizji świata? Kuncewiczówka
w porannej mgle – strumień światła
spływa ku dolinie – mamy już za sobą
trudne rozstania – wszystko na przemian
raz snem raz światem realnym – Jerzy pozuje
do zdjęcia Marii nie widać na progu –
wszystkie okna wypatrują swojej gołębicy
nad drewnianym dachem tęcza jak z bajki.

Choć jedną minutę ocalić jak kartkę papieru
drzewom zaufać – ludziom dać wiarę
uprosić Boga by to co dotykalne
znowu stało się słowem. I trwało.

Pies, kruk i prokurator


Stary kruk do okna stuka
o drogę pyta czy jedzenia szuka
wiatr kręci śniegiem
tonie dom - komputer czuwa.

Pogubione drogi rozmazane słowa
na pohybel hasła świeżo malowane
dokumenty (przez kogo pisane)
czyta w sejmie nowy admirator.

O poranku spacer z psem na poligonie
suche trawy i osty wokół białej brzozy
Gapa węszy dokoła zająca szuka
tylko patrzeć jak wpadnie w sidła zastawione.

Wysoki sądzie kruk krukowi oka nie wykole
pan prokurator gotowy iść o zakład
kto kogo pierwszy wyprowadzi w pole
- daję za wygraną wyłączam komputer.

Spotkanie z poetą

pamięci Wacława Iwaniuka

Nie napisałem wiersza o Toronto
a tak bardzo chciałem
gubiłem słowa nad brzegiem jeziora
całowałem ostatnie płatki śniegu
i śnił mi się poeta którego widziałem
za każdym rogiem ulicy.

Nie napisałem wiersza o Toronto
a przecież prawdziwie obiecywałem
stojąc na progu starego ratusza
słuchałem – milczały mury
i czas jak bajeczna rzeka
przepływał kaskadami wiecznego miasta.

Z wysokiego piętra odczytywałem znaki
daleko pulsowało światło
czerwień była jak na dłoni
wieża wbita w bochen miasta – niby krzyż
niby maszt – na kształt bocianiego gniazda
- otwierała drogi zamykała usta.

W kluczach dzikich gęsi a może łabędzi
w pląsach czarnych i szarych wiewiórek
rozpoznawałem umowne spojrzenia
poety co za wcześnie odszedł
za późno powrócił. Dotykałem żywej fali
jeziora -  milczałem – nie byłem sam.



Toronto, marzec – kwiecień 2003 r.