Jolanta Baziak
(ur. 10 kwietnia 1956 w Toruniu) – poetka polska, eseistka, krytyk literacki, plastyk i animator kultury. Jolanta Baziak tworzy poezję mistyczną, której stałym motywem jest poszukiwanie metafizycznych i religijnych sensów codziennego doświadczenia ciała oraz relacji międzyludzkich. Jej − określana jako trudna w odbiorze i wieloznaczna[1][2] − twórczość zdradza silne więzi z malarstwem impresjonistycznym.
|
Jolanta Baziak Oszalej, najpiękniej jak potrafisz Wynieś swoje walizki tam gdzie fortepian Szopena w lato kochanków w cień traw samotnych populacji urodź dziecko – taką królewnę śnieżkę która zapragnie życia albo małego księcia umyj podłogę przed wyjściem zostaw czystość bo ocala zapragnij wszystkiego co niemożliwe a konieczne
|
Jolanta Baziak KONTRAKT Maluję opuszkami pamięci za kratami doczesnego okna - szarość jest tutaj doskonała jak doskonałość bywa szarością i tu i tam serce przybywa i oddycha w liście do istnienia połóż na tę mgłę ciepło-zimno z wodospadów i gejzerów na marginesie rodzących się konstelacji zapisz za mnie to jedno wspomnienie świtu nad zmrokiem świtu nad zmierzchem a wiesz że tak nie było z prawdą? były gry świadomości racjonalizmy nauka a może już jestem tak blisko że parzysz dłonie? i tego nie czuję a jednak utrzymam świt gorejący w palcach które się z tego nie rozpadną taki mam kontrakt - TY stwarzasz ja trzymam |
