Wiersz nieskończony

Najcudowniejsze widoki pojawiają się zawsze o zmierzchu
kiedy oczy miast rozkwitają fioletem czystszym
niż zmatowiała od żaru przestrzeń

Wydeptując z uporem płaty chodnika przed domem towarowym
niecierpliwię się zanim przyjdziesz
upraszczając krajobraz

Podbiegasz w pewnej minucie
i oczy moje łagodnieją na twój uśmiech

Miasto podnosi śpiew
wyższy o nasz szept na najbliższym przystanku
linii pośpiesznej

W poszczerbionym otworze okna
przez mgłę nasze coraz zmieniające się krajobrazy

Teraz przychodzi niecierpliwość
którą noszę w sobie ilekroć wiem
że to przyjdzie

W tym milczeniu zgrzyt zamka jest serdeczny
objawia nagłą bliskość której nie przeczuwasz

Tu jest twoje krzesło a tu moje
Drobne kwiaty rozwijają się w twoje piersi które znam
Idziemy do siebie powoli i stanowczo

Stwarzamy ład najcudowniej objawiający się o zmierzchu
kiedy płyty chodnika niecierpliwią mnie zanim przyjdziesz

Apteka

Gdzie jest apteka na jakiej ulicy
Skulona idzie miastem młodziutka umarła
Staje za mną i chusteczką wypędza wiatr z oczu
Jak żal im siebie kiedy z pustych ust
Wysypują ciepłe pierze życzliwości
Z nadzieją na ramionach ktoś wyfruwa
Jakieś obce choroby jednoczą się
I mówią wieloma głosami
Mijam puste serce co zwiera
Powoli dwa zmęczone trwania
Przechodzą niewidzialni cicheńcy i krusi
Gdzie jest apteka na jakiej ulicy
Jeżeli tam nie byłeś musisz wejść
I stanąć w ciepłym oddechu młodziutkiej umarłej
A jeżeli tam byłeś nie zadawaj pytań
Jak ci dwaj staruszkowie co stoją przed tobą
Wsparci o jedną laskę

Tu nie ma żadnej apteki
Tu nie ma nawet ulicy
Tu jest miejsce do stania
Chwila do umierania
Ziemia do zasypania
Pamięć do pamiętania

(Z tomu Kwartał wierszy)