Bohdan Urbankowski
(ur. 19 maja 1943 w Warszawie) – polski poeta, eseista, dramaturg i filozof.
W 1945 trafił do Bytomia. W Bytomiu rozpoczęła się jego twórczość literacka - już jako uczeń I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Smolenia zorganizował działający w tej szkole Klub Artystów Anarchistów. Po maturze powrócił do Warszawy. Studia polonistyczne i filozoficzne ukończył na Uniwersytecie Warszawskim, jest doktorem nauk humanistycznych. Był twórca i teoretykiem Ruchu Nowego Romantyzmu[1]. Po rozbiciu w 1975 roku Konfederacji Nowego Romantyzmu związał się z nurtem niepodległościowym opozycji, był współredaktorem wielu pism i wydawnictw podziemnych. Stypendysta Instytutu im. Piłsudskiego w Nowym Jorku i Editions Dembinski w Paryżu.
Za działalność wydawniczą i literacką w drugiego obiegu otrzymał Medal Solidarności "Zasłużony w Walce o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka", za patriotyczny charakter twórczości Medal Polonia Mater Nostra Est, a także Nagrodę im. J. Słowackiego oraz Laur Posła Prawdy i tytuł Księcia Poetów. Od 16 stycznia 2010 przewodniczący Rady Programowej Związku Piłsudczyków.
Jest autorem ponad 40 książek – dramatów, esejów i zbiorów poezji. Wśród nich znajdują się monografie Polaków – Adama Mickiewicza, Józefa Piłsudskiego, Karola Wojtyły czy Zbigniewa Herberta.
Stworzył też monumentalne dzieło: "Czerwona msza czyli Uśmiech Stalina" - w którym przedstawia życiorysy twórców, którzy odgrywali rolę kapłanów, agentów i okupantów-ochotników w okresie powojennym.
|
|
OBRY POCZĄTEK DNIA
Zapraszamy na wagę krzyk szpitalnych sióstr przerywa sny – akurat jesteś w rodzinnym mieście może w ogrodzie rozmawiasz na ławce z matką z przyjacielem ze szkoły a oni jeszcze żyją
Zaczyna się kolejny ranek Zaproszeni na wagę potulnie wypełzamy z łóżek i snów na korytarz Kolejka coraz dłuższa
Za każdym chorym jego anioł stróż niewidzialną stopą dociska wagę chociaż te parę deko na dobry początek dnia
By nie widzieli jak ich ubywa
Jak zmieniamy się w nicość
16 VII
MORDERSTWA NASZE CODZIENNE
Wiem, zostało nam już niewiele tych chwil przelatujących przez nas jak ptaki jesienią zatrzymujących się na coraz krócej - a jednak robimy wszystko by zabić ich jak najwięcej:
Bierzemy proszki, by przespać chociaż kawałek dnia (sen też trochę jest śmiercią) upijamy się reklamami w musujących kolorach albo wbijamy sobie w żyły coraz większe i większe dawki odurzających filmów, nawet niemych.
Staramy się też przysnąć gdziekolwiek na krześle, na parapecie, w ubikacji - - zrywamy się przerażeni słysząc stanowcze pukanie ale już po chwili tłumaczymy: nie uspokój się serce gdzieżby anioł czy ktoś ważniejszy pukał do drzwi toalety!
Czasem siadamy na łóżku, jak na skraju przepaści oczy próbują rysować na przeciwległej ścianie uliczki z dawnych lat – zawsze w słońcu.
Czasem ściana pozostaje pusta – jak sen bez snów, jak starta do krwi tablica
Tak z wolna rozmazujemy sekundę po sekundzie jak obłażące nasze ciała białe mrówki...
Wiem, to najcenniejsze co mamy: życie opada z nas liść po liściu Wiem, mordujemy samych siebie
Ileż jednak można żyć w poczekalni z przenikającym każdą tkankę bólem:
Czy za którymiś drzwiami w ogóle jest cokolwiek?
I gdzie zniknęły te którymi tu weszliśmy?
17 VII 2011
SIOSTRY
Jest ich tylko kilka na tyle sal. Bólu - o wiele więcej. Przygotowują kroplówki albo bezpośrednio do żył wstrzykują jeszcze parę dni życia jeszcze parę kropel nadziei
Czyjąś ranę trzeba opatrzyć w środku nocy krew przebiła bandaż jak źródełko Czyjąś rękę chociaż pogładzić to też leczy, może nawet lepiej
Z podkrążonymi oczyma na opuchniętych nogach przebiegają z sali do sali z piętra na piętro
Czasami przefruwają nie zdając sobie z tego sprawy takie zmęczone
24 VII Siostrom: Honoracie, Ewie, Kasi i wszystkim, które pomagały mi wyzdrowieć
CHIRURGOWIEWychodzą z sali operacyjnej zrywając przepocone maski pokrwawione fartuchy Operacja trwała dziesięć godzin
Nabrać powietrza choć na chwilę zasnąć
Nie myślą, że raz jeszcze wygrali ze śmiercią zdążyli przed panem Bogiem
Nie myślą, że raz jeszcze ocalili komuś ojca, matkę dom
Że zawrócili czyjeś dziecko z drogi przerażającej nawet dorosłych
nawet Syna Bożego....
Nabrać powietrza choć na chwilę zasnąć
24 VII
SUKA
Wybucha nagle płaczem chyba, że jest to śmiech Tak czy inaczej - przypomina skowyt
Robi godzinną awanturę o przemycony płomyk papierosa o kroplę wina dodaną do wody jak kropla krwi do kroplówki Już dwa razy miano ją wylać niczym szpitalne pomyje raz pomyliła lekarstwa raz pacjentów a potem długo wyła
Ktoś nazwał ją suką tak zostało
Suka mieszka na drugim brzegu Wisły do najbliższego mostu stąd będzie ponad dziesięć kilometrów lecz po dyżurach więcej Potem jeszcze pięćdziesiąt podmiejskim
Dziecko - małe jak skrywana łza mąż na bezrobociu pije, ze wstydu kto zatrudni pijaka
Więc Suka bierze dodatkowe dyżury wstaje w nocy kładzie się w nocy noc jest w niej
6. VII 2011
NOCĄ, SERDECZNIE
W środku nocy budzą nas głosy nie, to nie krzyki bólu ani długo powstrzymywany skowyt dochodzący z czyjegoś snu
- raczej głośna, dziwnie czuła rozmowa -
Ktoś kogoś pociesza głosem serdecznym, gorącym jak krew z aorty.
Tłumaczy niczym dziecku: wyjdziesz, na pewno wyjdziesz będziesz tańczyć na weselu córki! Brunatne plamy same spłyną z twarzy!
Ktoś opowiada nowiny co w mieście, co u sąsiadów bratki na balkonie wciąż kwitną choć to już tyle miesięcy groszki gorzej zniosły rozłąkę...
Mówiąca zawiesza głos i nagle wybucha śmiechem albo wykrzykuje pozdrowienia od znajomych i nieznajomych
Tak, to stara Lenora z salki na końcu korytarza nikt nie chce z nią rozmawiać, ani mieszkać nikt nie chce słuchać jej skowytów o lęku przed śmiercią i o Bogu zwłaszcza że myli jedno z drugim.
- Więc mówi sama do siebie potem zapada cisza, przeraźliwa cisza...
Kwadrans albo dwa później z izolatki Lenory dochodzi ufna, jakby dziecięca modlitwa
także na kilka głosów
I nawet słychać niewyraźną odpowiedź
28 VII
|
