Anna Janko 
(ur. 27 sierpnia 1957 w Rybniku) – polska poetka, pisarka, krytyk literacki.
Jako poetka debiutowała w 1977. Finalistka nagrody literackiej Nike 2001. Współpracowała z wrocławskim miesięcznikiem „Odra”, II pr.Polskiego Radia, czasopismem „Pani”, obecnie współpracuje ze Zwierciadłem. Jest członkiem PEN-clubu i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
AlfabetJestem w tobie ślepcem mogę się tylko domyślać Ty podajesz alfabet który odgaduję palcami
Możesz mnie oszukać Twarde myśli poowijać w kocie skórki I to ryzyko jest właśnie miłością
Błękit jest szklany obawiaj się błękitu Sosny są miękkie zanurz w nie głowę Wierz mi
Wierzę
Po twoim lesie mogę chodzić od drzewa do drzewa w zaufaniu które jest okrągłe jak pień sosny okrągłe jak twoja szyja
Wierzę że słońce mogę ogrodzić płotem
|
KoniecZęby kamienieją gdy otwierasz drzwi nie stoczy się ani słowo skrzepy powiek uciskają przecięte źrenice
odwrócenie głowy w twoją stronę — aż trzeszczy pokonywane powietrze
kiedy już wyjdziesz pozostanie ziejący krajobraz po skopanym raju SzybaHoduję cię za szybą odkąd przystanęłam niechcący na całe życie
Przysięgałam miłość na szybę nie mogąc wejść do środka
Będę ci patrzeć na ręce aż zaczną drżeć na zęby aż wypadną na usta aż zmiękną Odetchnę gdy złożysz tęczówki jak dwie obrączki
Modlę się o silne mięśnie oczu by dokonać tej miłości
Modlę się bym oślepła zrównana z szybą |
