Pisarze.pl

dłoń

pojawia się z ciemności
palce poruszają się jak żywe
linie życia i losu
przecinają znużony naskórek
przez chwilę widoczna
odcieleśniona dłoń
swoje splątane wnętrze światłem dokarmia
nic nie daje tylko odbiera
mnie samemu sobie

Przejrzystość

Przejrzystość lasu do ciemności.
W korzeniach lasu ciemne soki,
korytarz światła wśród gałęzi,
w korzeniach światła ciemność świeci.

W ciemnych korzeniach sarnie skoki,
w korytarz światła kruk odleci,
zbłąkane ścieżki cię powiodą,
do źródeł lasu wśród ciemności.

Źródło ciemności w twoich oczach,
w twoich korzeniach jasne ślady,
tam sowa w światło się zamienia,
ślepa jak matka sowa czysta.

Sowa przeczysta i oślepiona
światłem w korzeniach oczu twoich,
zaplata lotu węzeł ona. I znów
przejrzystość do zwątpienia.

Kaspar Hauser

Zwracam się ku czemuś, a to jest.
Nie mówię o sobie, siebie nie spotykam.
Jestem tylko wewnątrz, inny niż to,
co mnie otacza.

Oprócz mojego życia, nie ma we mnie nic żywego.

Jestem tylko głosem. Chodzę bosą stopą
po ostrzach ściernisk i kamieniach rzek.
O, wodo!
Oślepłem od twego lśnienia.

Spływa krew wiśni po wargach i brodzie.
Blade panny na karuzeli, kaszel jesienny.
W gorączce odwrotu z dłoni opartej o kamień
wyrastają korzenie, wzlatują ptaki zimowe.

Mój pobyt tutaj jest bolesnym upadkiem.

powrót

kończy się lato
powróciłem ze snu
znalazłem drogę
wiem jak będzie się nazywać
moja ostatnia miłość
każdy dzień
jest natchnionym świętem
śmiech jest czarny
pytania najważniejsze
do niczego nie tęsknię
niczego mi nie brakuje

kolor

na schodach milknące kroki
trzask drzwi

deszcz rozmył krew
szczekają psy

niebo na zachodzie znów czerwone
jak rzeka kiedy myłeś dłonie

wyspa

znalazłem swoją wyspę
nikt inny do niej nie ma prawa

prawie okrągła cała ze skały i piasku
nie da się na niej żyć

nie ma niej życia widocznego gołym okiem
nie ma na niej niczego widocznego gołym okiem

są w niej głębokie wąwozy i płaskowyże
strome klify i łagodne plaże

ale to wszystko
ale to nie wszystko

odchylenie

pragnę

odchylić się do tyłu
i nie patrząc
oprzeć się plecami o kogoś bliskiego

bez zadawania pytań i bólu

zima

puszysty rudy kot
pod karmnikiem z zadartą głową
widzi
jasne smugi i krew na skrzydłach wróbla
którego dawno temu zastrzeliłem z wiatrówki

zamieć śnieg i ostry ból gardła
ciężka zima
i minima moralia

w parku
obok garści pszenicy na śniegu
gołąb  z odgryzioną głową

wszystko w porządku
nic nie zgrzyta
ale jakby za ciasno
brak powietrza i światła
piękne fragmenty
linie papilarne i gesty

na szybie
uskrzydlona kropla zatrzymana
w jednej długiej chwili
w połowie grudnia
mróz jest kapryśnym artystą
zachwyca i zabija cichym pięknem

resztki liści na gałęziach
drżą w zimnym wietrze
pada śnieg
pod śniegiem suche kwiaty
monotonny widok wirujących płatków
odliczających czas zimy
która nie jest życiem ani śmiercią
pobytem ani podróżą