STEFAN JURKOWSKI
jako poeta debiutował w 1967 r. na łamach „Kierunków”. Opublikował czternaście tomów poezji: „Wibracje” (I.W.Pax 1969), „Wysokie lato” (I.W. Pax 1975), „Równowaga” (KAW 1980), „Zagrożenie” (I.W.Pax 1980), „Genesis” (Wyd. Literackie 1985), „Światy równoległe” (I.W.Pax 1987), „Poszerzanie przestrzeni” (Pod Wiatr 1993), „Cierpliwość” (Życie Codzienne 1994), „Rekonstrukcja” (ZLP Poznań 1997), „Odezwa” (Aula 2002), „Koło niedomknięte” (Wyd. Adam Marszałek 2004), „Codzienny plac zabaw” (Wyd. Adam Marszałek 2007), „Pod każdym słońcem” (Wyd. ASTRA 2010), „Poezje wybrane” (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 2010).Tom „Codzienny plac zabaw” został nominowany do Nagrody im. Cypriana Kamila Norwida (2008). „Światy równoległe” oraz „Koło niedomknięte” są wyborami wierszy z wcześniejszych tomików. J
est laureatem Nagrody Młodych im. Włodzimierza Pietrzaka za tom „Wysokie lato", Wyróżnienia XVI Międzynarodowego Listopada Poetyckiego za tom „Poszerzanie przestrzeni”, Wielkiego Lauru Poezji XV Międzynarodowej Jesieni Literackiej Pogórza 2005, Nagrody Poezji Dzisiaj 2006, nagrody im. Klemensa Janickiego za twórczość poetycką (2007), a także siedmiokrotnym laureatem Łódzkich Wiosen Poetów. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za działalność w Związku Literatów Polskich. Jest wiceprezesem Zarządu Oddziału Warszawskiego ZLP oraz członkiem Zarządu Głównego ZLP. Wchodzi w skład Komisji Kwalifikacyjnej przy Prezydium ZLP. Jego wiersze znajdują się w wielu almanachach poezji i antologiach. Autor uprawia również krytykę literacką, felietonistykę, publicystykę kulturalną. Utwory poetyckie autora, recenzje, szkice literackie, felietony, eseje były publikowane m.in. w „Akancie”, „Aneksie”, „Autografie” „Barwach”, „Dziś”, „Faktach”, „Gazecie Kulturalnej”, „Kamenie”, „Kierunkach”, „Kulturze, „Literaturze”, „Metaforze”, „Miesięczniku Literackim”, „Nowych Książkach”, „Nowym Wyrazie”, „Nowej Wsi”, „Odgłosach”, „Piśmie Literacko-Artystycznym, „Rzeczypospolitej”, „Poezji”, „Poezji Dzisiaj”, „Polityce”, „
Przeglądzie Tygodniowym”, „Twórczości”, „Tygodniku Kulturalnym”, „Tytule”, „Współczesności”, „Więzi”, „Życiu Literackim”, „Życiu i Myśli”.
|
Z drugiej strony
jakbym słuchał próżni: – co za odmienna muzyka tak mogą brzmieć tylko sny albo nieistnienie
dochodzą echa rozmów tylko echa – nie ma słów nie ma ust są puste sale z których uciekła mowa są puste miejsca po salach
czyli nic
obrazy po nich wzrok pędzi w nieskończoność bo nie ma obrazów
nie mogę tego wypełnić : jestem sam w tej próżni w której nic tak bardzo dąży do czegoś aż stwarza koniec świata |
Wołanie do słońca
odwróć się odwróć słońce pokaż ciemności bezwzględne spójrz niczego nie widząc nie patrz – i zobacz wszystko
co zrobisz z tak ciężką wiedzą wchłaniając myśli świata może oślepniesz od tego może odpłyniesz po szybie
miłość w nienawiść zamieniasz nienawiść podsycasz miłością tylko się odwróć słońce tylko się obróć prawdziwie
|
