WOJCIECH KAWIŃSKI
ur. w 1939 roku w Dębicy. Poeta, dziennikarz, współpracownik kilku pism literackich, autor ponad 20 zbiorów wierszy. Debiutował na łamach tygodnika Życie Literackie w 1961 r. Pierwszą książkę opublikował w 1964 r. (Odległości posłuszne, PIW). Inne tytuły to m.in. Lustro dnia (1975), Listy do ciebie (1982), Wieczorne śniegi (1989), Żelazna rosa (1995), Widok z okna (2002), Ciało i duch. Wiersze wybrane i nowe (2003), Obrót koła (2008), Dwa lata wierszy (2008), Skoro świt (2010). Tłumaczony m.in. na francuski, słowacki, niemiecki, węgierski, czeski, albański, bułgarski, grecki, litewski, ukraiński.
Od wielu lat mieszka w Krakowie.
|
Wnuczęta teraźniejszości –
Zamiast za śnieżną górą znalazłeś się za morzem kamieni
słowa były popielate od pyłu Broch powracał
x nową wersją śmierci Wergilego na placu targowym
sprzedawano żywe warzywa i martwe zwierzęta
rozmowy nasze o uniwersaliach miały abstrakcyjny wydźwięk
tak dalece że wkrótce umilkły
i tylko na wyspie Harpera zabójstwa były na porządku dziennym
2009 |
Było tak, że
po deszczu szybko wróciły ptaki w swoich dźwiękach, trelach, trzepotaniu;
upał się ujawnił, ponowili zajęcia ogrodnicy, uliczni sprzedawcy, złodzieje samochodów,
obrońcy przyrody i tragiczni tragarze rzeczywistości, kontemplujący nad tym, jakby tu uszczęśliwić
także tych opornych; ale po wielkiej ulewie nikt już nie wierzy w stabilność natury,
złamane serca są silniejsze niźli powalone drzewa; kim będziesz jutro nawet premier nie wie – |
