Pejzaż nadmorski
Zostawiła na wysokim brzegu
sukienkę, pantofle,
cywilizacje, obyczaje,
zielone okulary, oczy ludzi,
swoje popłochy i skupienia.
Leży na miałkich szeptach piasku.
Jej pępek mruży się do słońca,
jej sen odmierzają
piersi zegary słoneczne.
Morze podbiega do niej, jawnej,
aby podglądać ich godzinę.
Fala jej włosów
wyrzuciła na brzeg
spirale muszli:
na jej widok
rozwijają swoje ciasne skręty.
Z rozrzuconych rąk
wyrastają dwie strony
wschód i zachód.
Kolana wskazują na oślep,
stoją w zenicie.
Wiatr — przezroczysty cień —
przemija nad nią nisko
jak woda w wysokich brzegach.
Ciemnieje
u stromych zboczy nóg,
jaśnieje
między skłonami piersi,
w przełęczy, gdzie się spotyka
z jej nagim oddechem.
I wtedy właśnie wody
uczą się od niej kołysania.
A ona leży w miałkich szeptach piasku,
ubrana w oddech morza,
młodsza o tysiąclecia.
|
Preludium
Rozczesz włosy i już rozpuść albo upnij —
i tak z nocą w jedną gęstwę się popłaczą.
Na grzebyku twym zabrzdąkam jak na lutni
moją nutę — szeptem, świerszczem brząkającą.
Oddaj grzebyk i już więcej włosów nie czesz.
Niech się gwiazdy zbiegną do nas na nasz koncert,
niech się jedna zabłąkana gwiazda wplecie
w twoje włosy spadające, wzlatujące —
Na ich falach przeprawimy się dziś, żeby
na ląd świtu dotrzeć przez zatokę srebrną.
Oddaj grzebyk, moja gwiazdo, oddaj grzebyk.
Rozpuść włosy. Upnij włosy. Wszystko jedno.
--
Bliskość niewidoma
Jestem
Za blisko jesteśbym cię mogła widzieć
mieszkasz w moich źrenicach
tobą patrzę
nie w ciebie
Raz zobaczyłam cię
naprawdę
Z daleka
przez szkło powiększające łzy
Odchodzę
Zostań bo
nie chcę cię widzieć
|
(ur. 4 września 1924 w Warszawie, zm. 9 maja 2006 w Warszawie) – polski poeta, eseista, autor tekstów piosenek, prozaik, tłumacz (z hiszpańskiego, cygańskiego, rosyjskiego, niemieckiego, włoskiego, francuskiego, rumuńskiego), żołnierz Armii Krajowej (ps. Wrak), uczestnik powstania warszawskiego, znawca folkloru żydowskiego i cygańskiego.
