Antoni Pawlak 
– urodzony 4 sierpnia 1952 roku w Sopocie. Poeta, publicysta, krytyk literacki. Studiował historię filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W stanie wojennym internowany od 13 grudnia 1981 do 13 lipca 1983.
W początkowym okresie twórczości poezja A. Pawlaka była pozbawiona znamion oryginalności i nacechowana funkcją społeczną, sprzeciwem wobec panującego PRL-owskiego systemu; poeta wzorował się na twórcach Nowej Fali (K. Karasek, R. Krynicki, A. Zagajewski) a podmiot liryczny w jego wierszach balansował pomiędzy somnabulizmem a schizofrenią, pojawiała się w nich również symbolika śmierci. Dojrzała twórczość poety, po roku 1989, staje się osobista, podmiot liryczny to alter ego poety, zaangażowanie polityczne ustępuje miejsca prywatności, konfesyjności, tęsknocie i wątkom egzystencjalnym.
|
JESZCZE NIE JESTEM MARTWY
|
PAPIEROS DLA UMARŁEGO coś mówił ale słowa nie przebijały się przez zawiesinę dymu w knajpce o poranku widziałem tylko że już nie żyje chociaż on tego jeszcze nie wiedział nagle szarpnął mnie za rękaw: dlaczego uwierają tylko profesorowie politycy artyści dlaczego tylko ich ostatni oddech znaczy strony gazet a co z naszą śmiercią kto jej poświęci chwilę uwagi kto zmówi za nas ostatnią modlitwę potem prosił o papierosa wyciągnął ku niemu paczkę czerwonych gauloisesów *** jeszcze raz miłość wkrada się jak kotka w moje zmęczenie zmaganie się z czasem pogodzenie ze śmiercią kobieta jej i moja radość niepokój rozstania jeszcze raz życie układa się w banał |
