Robert Rutkowski
- urodzony 22 lutego 1978 roku w Łodzi. Poeta i publicysta, absolwent polonistyki na Uniwersytecie Łódzkim. Wydał zbiory poezji: Niezobowiązujący spacer po cmentarzu (2002), Łowienie spod lodu (2008) i Wyjście w ciemno (2010).
Poezja R. Rutkowskiego jest dialogiem z Mistrzami, kontynuacją poetyki Z. Herberta i T. Różewicza, zabarwioną jednak silnie indywidualnym kolorytem i akcentami dającymi coraz większą wyrazistość własnego głosu. Autor unika poetyckich mód i póz, koncentrując się na klasycznych wartościach - refleksji i rygorze, ale ubranych we współczesną formę. Rysem charakterystycznym poezji R. Rutkowskiego jest zatem wywód, myśl rozwinięta w poetyckie frazy, niekiedy zwięzłe, niekiedy rozległe i niepozbawione brawury.
Publikował m.in. w „Akcencie”, „Czasie Kultury”, „Frazie”, „Kresach”, „Odrze”, „Toposie” i „Tyglu Kultury”. Jego wiersze tłumaczono na angielski i serbski. Mieszka w Łodzi.
|
***
nie wierzę poezji
która zostawia po sobie
jedynie popiół
i puste butelki po wódce
nie wierzę
upozowanym rimbaudom
z ostrym makijażem
nieprzespanych nocy
nie wierzę tym
którzy chodząc po kruchej tafli lodu
mówią
że chodzą po wodzie
poezja
to łowienie spod lodu
białe rękawiczki
dla I. G.
inuici mają po sto par białych rękawiczek
przez które dotykają śniegu
moich
nie można doprać
nie pomagają
uniwersalne wybielacze
niezwykły proszek
coś jest na rzeczy
coś co widać gołym okiem
gdy spojrzysz pod światło
martwy naskórek
który dotyka do żywego
nikt za ciebie
nikt za ciebie nie wymyśli prochu
którym jesteś
nikt za ciebie
nikt za ciebie nie będzie nikim
więcej
nikt zza ciebie
ściera z czoła pierwszą literę
wyciąga z ust gotowe
słowa
nikt za ciebie wchodzi do domu
nikt zajmuje miejsce za stołem
nikt nie zauważa
różnicy
|
sztuka przekładu
gdy noc czarną pończochą przewiąże mi oczy
długo będę się uczył czytać cię palcami
aż puste dotąd strony gładkie jak aksamit
opowiedzą litery wykształcone w dotyk
i przełożę na język tak jeszcze ci obcy
każdą część mowy którą zapiszesz znakami
na zwojach prześcieradła chciwie paznokciami
gdy w siódme niebo wieść nas będą siódme poty
twoje piękno rozgrzesza przecież ze wszystkiego
co nie jest powierzchowne więc nic wtedy nie mów
tylko rozbierz się ze mnie jak z przemokniętego
płaszcza i daj zapomnieć że ciało w pośpiechu
codziennie wystawiając na zbyt łatwą zdobycz
odmieniasz przez przypadki oraz przez osoby
d.o.m.
poproszę raz boga
na wynos
najczęściej
podają go w papierowych torebkach
obłożonego chusteczkami higienicznymi
żeby nie poplamił
niedzielnego ubrania
odbija się długo
szerokim echem
w przestronnym domu pana
jest dobry
nawet jeśli czasem
zbyt surowy
rajska mieszanka
piekielnie ostrych przypraw
kosztuje słono
w trójcy jedyny
lecz w zestawie
taniej
* * *
Żonie
Prawdziwa miłość przychodzi tylko
do ludzi dobrych — mówisz.
Nigdy wcześniej nie myślałem o sobie
jak o kimś dobrym.
(Szczawnica, 18 sierpnia 2010)
|
- urodzony 22 lutego 1978 roku w Łodzi. Poeta i publicysta, absolwent polonistyki na Uniwersytecie Łódzkim. Wydał zbiory poezji: Niezobowiązujący spacer po cmentarzu (2002), Łowienie spod lodu (2008) i Wyjście w ciemno (2010).
