Milena Wieczorek
Milena Wieczorek urodziła się w 1960 r. w Rybniku. W latach 1975 – 1971 mieszkała w Kołobrzegu, potem przez cztery lata we Wrocławiu, a od 1975 r. w Trójmieście (w Sopocie, Gdańsku i Gdyni). Ukończyła anglistykę na Uniwersytecie Gdańskim.
W latach osiemdziesiątych była związana z gdańskim Duszpasterstwem Środowisk Twórczych. Jest członkiem-założycielem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Obecnie, od wielu lat, wraz z mężem i córką mieszka w Rochester (Anglia).
Jako poetka debiutowała na antenie Polskiego Radia w 1978 r.
W 1978 r. cykl jej utworów ukazał się w „Almanachu gdańskich Środowisk Twórczych PUNKT”. Odtąd publikuje m. in. w pismach: „Twórczość”, „Arkusz”, „Tytuł”, „Topos”, „Kwartalnik Artystyczny”, „Śląsk”, „W drodze” oraz w literackich czasopismach anglojęzycznych.
Pierwszy zbiorek poetycki Mileny Wieczorek, ilustrowany przez autorkę, ukazał się w 1983 r. pod tytułem „Zgaszony dom”. Następne książki to: „Tytus, syn Rembrandta” (1987), „Odnaleziona” (1994), „Powrót do miasta” (2000), „Poezje” – wiersze wybrane i nowe (2001), „Cząstka światła” (2005). Razem z Teresą Ferenc, Zbigniewem Jankowskim i Anną Janko wydała „antologię rodzinną” pt. „Cztery twarze domu” (1991).
Ponadto jej wiersze ukazywały się w wielu antologiach i almanachach w kraju i zagranicą.
Poetka zajmuje się również tłumaczeniem z języka angielskiego oraz z rosyjskiego na angielski.
Za tom „Odnaleziona” otrzymała Milena Wieczorek pierwszą nagrodę w konkursie literackim Rady Kultury Miasta Gdańska na najlepszą propozycję książkowa w 1992 r. Jest też laureatką dorocznej nagrody im. Św. Stanisława Kostki (Gdańsk, 1989) oraz konkursu poetyckiego „Solidarności” (Gdańsk, 1987).
Wiersze z tomu "CIEŃ ANIOŁA":
| MALOWAŁEŚ RAMIONA Malowałeś ramiona żywymi smugami ognia, czerwonej gliny Morskimi falami oczy: aby Cię widziały usta – na podobieństwo psalmu Wilczymi garbami porośliśmy Z własnego serca utoczyłeś różę białą ... którą po ogniu – cichy wiatr otwiera, w którą spada zwilżając łza wysoka szczera i słyszę nieśmiało znów uderzają palce o klawisze gwiazd: nowicjusz anioł ćwiczy wieczną ciszę |
PAWEŁ I KAMIENIE Ulica Prosta – ulica Pawłowa w mieście Damaszku Tu – efeski rynek Tu amfiteatr buntu Tą drogą wędrował ku Rzymowi – olbrzymie drzewa z dala go poznały Tym mostem szedł nad Tybrem gdy leżący na dnie zobaczył go i uczcił Zeus marmurowy błyskiem wargi w nurt ciemny Pod tym łukiem przeszedł na śmierć i zmartwychwstał: echem granitowym zagrzmiały znowu mury i ulice i piją miasta z błękitnej zatoki Pawłowej dłoni Pod Pawłową twarzą płomienną raduje się śpiewa Rawenna a Paweł pisze Pisze w wiecznej ciszy, przy lampie białej porusza wargami kamienie |
